Blog

“Zekerheid is de vijand van het veranderen – Minuchin”

Foto zeger jonk

Ken je dat, dat gevoel dat je zeker weet dat toeval niet bestaat? Een paar weken geleden was ik op bezoek met een groep ondernemers bij Zeger Jonk, de zoon van wijlen Nic Jonk, beeldend kunstenaar, in het museum met aangrenzende beeldentuin in Grootschermer.

Het ‘toeval’ wil dat wij thuis al jaren een schilderij van Nic Jonk in mijn woonkamer hebben hangen maar het verhaal achter deze kunstenaar kende ik niet! En de in brons gegoten ronde, aaibare beelden van Nic Jonk die op 250 prominente plekken in Nederland staan, heb ik altijd al heel mooi gevonden!

“Ik maak mijn beelden voor iedereen. Iedereen mag mijn beelden beleven. Omdat ze ook iets van mij zeggen. Als mijn beelden overkomen, voelen mensen een bezieling die ik er in heb gelegd. Als ze dat voelen hoop ik dat ze blij worden’ Nic Jonk.

Roerig leven
Zeger vertelde het verhaal van zijn vader Nic, over zijn roerige leven. Als kind groeide Nic op zonder vader. Vlak voor sinterklaas werd hij overreden door een melkwagen. Zijn moeder stond er toen alleen voor. Om de familie te onderhouden, begon zij een kruidenierszaak in Langedijk. Nic was het oudste kind en was voorbestemd de winkel over te nemen maar hij had andere plannen. Tegen de wens van de familie in, vertrok hij na de oorlog naar Amsterdam.

Van boerenzoon tot gevierd kunstenaar
Nic Jonk was een boerenzoon met een enorme drive, passie voor kunst en doorzettingsvermogen. In zijn biografie “een leven vol beelden” valt te lezen, dat hij van het platteland naar Amsterdam verhuisde en dat zijn gebrek aan zelfvertrouwen hem af en toe parten speelde. En toch zocht hij het onbekende op want hij had een sterke drang om zich te bewijzen. Zijn motto was ‘Luister altijd goed naar je omgeving maar bepaal zelf!’, aldus Zeger.

Door roeien en ruiten
Zeger was de enige die uiteindelijk met zijn vader werkte in het bedrijf, de rest van zijn broers en zusters vonden dat een soort ‘gekkenwerk’. Mijn vader ging door roeien en ruiten; hij ging ervoor als hij iets gedaan wilde krijgen. De broers en zusters waren zelf ook creatief maar konden niet tegen de manier van werken van hun vader. Nic was in tegenstelling tot veel andere kunstenaars, commercieel. Hij had een hekel aan betutteling of zijn hand op te houden. Hij wilde vooral zijn eigen broek ophouden. Tot op de dag van vandaag bestaat het museum zonder subsidie.

Na twintig jaar met zijn vader te hebben gewerkt, deed Nic op zijn sterfbed een beroep op zijn zoon Zeger. Zijn vraag was om zijn levenswerk levend te houden door verder te gaan met de plannen voor de bouw van een museum over zijn werk en leven. En dat heeft Zeger gedaan, kostte wat kost kun je wel zeggen. Het was en is nog steeds geen makkelijke weg. Ongeveer een jaar geleden heeft hij zijn huis waar hij met zijn gezin in woonde, verkocht, om het museum te kunnen laten voortbestaan. Waar een ander al zeker tien keer zou zijn afgehaakt, ging Zeger keer op keer door.

Loyaliteit
Waar deze enorme loyaliteit vandaan komt, weet Zeger zelf ook niet helemaal. ‘Ik ben in mijn jeugd wel een echte sporter geweest en die mentaliteit van doorgaan en niet opgeven, die zit er nog steeds in. Ik heb ook echt zoiets als ‘mij krijgen ze niet klein. Net zoals mijn vader altijd had’.

Zijn verhaal raakte me. Eenmaal thuis, merkte ik dat ik mijn oorbel was verloren, er stond veel wind die avond, dus ik moest hem wel in de beeldentuin van Nic Jonk zijn kwijtgeraakt. De volgende ochtend belde ik naar Zeger en jawel hoor hij had mijn oorbel (binnen in het museum!) gevonden. Ik voelde me net assepoester! Tegelijkertijd wist ik dat ik nog meer wilde weten over zijn bijzondere verhaal! Ik trok de stoute schoenen aan en vroeg of ik Zeger mocht interviewen over zijn familieverhaal.

Eind november was het zover. Ik ontmoette Zeger in het museum, een verbouwde boerderij waar zijn moeder (92 jaar) nog altijd boven het atelier woont.

Het was een mooie ontmoeting met een bijzondere man met een bijzonder familieverhaal! Het heeft zo moeten zijn. Ik moest hier weer naar terugkomen.

Familiebedrijf
Tijdens het opgroeien, werkten alle kinderen mee om de beelden te maken. ‘Ik vind het lastig om hier te spreken over het overnemen van het familiebedrijf, zegt Zeger. Dat heeft te maken met het feit dat de familie nu gebrouilleerd is. We spreken elkaar niet meer. In hoeverre is het dan nog een familiebedrijf?, vraagt hij zich af’.

Er viel niet mee samen te werken
‘Mijn vader was een familieman en deed alles voor zijn gezin. Twintig jaar heb ik met hem samengewerkt voordat hij overleed. En dat terwijl er niet met hem viel samen te werken. Nic was een egocentrische man die erg op de voorgrond trad en zijn omgeving moest maar meebewegen of buigen. De reden dat het ‘samenwerken’ met mijn vader ging, was dat ik in tegenstelling tot de andere kinderen, me nooit bemoeid heb met zijn creativiteit, alleen met het zakelijke gedeelte.

Pas toen mijn vader overleed, kwam ik in een flow terecht. Vanaf dat moment ging ik me op persoonlijk vlak echt ontwikkelen en deed ik mezelf versteld staan! Het was een verademing.

De toekomst
In het verleden hebben we mooie reizen naar het buitenland gemaakt en hebben daar mooie nieuwe contacten gelegd. Dit heeft erin geresulteerd dat er in Amerika, Italië (Toscane), Frankrijk, Spanje, Duitsland én Japan nu beelden van mijn vader staan! Het moet gezegd worden dat ik nooit het levenswerk van mijn vader had kunnen voortzetten zonder de onvoorwaardelijke steun van mijn vrouw Annelies. Ik wil niets liever dan dat het museum en de beeldentuin behouden blijven voor de toekomstige generaties. Ik hoop dat één van mijn kinderen (of later de aanhang) opstaat om het voort te zetten. Vooralsnog wil geen van mijn drie kinderen dit doen.’

Tip voor de nieuwe generatie
Wat ik de nieuwe generatie wil meegeven, ‘geef nooit op en blijf geloven in je eigen kunnen!’

Test je leiderschap!